Tatry dzielą się na Zachodnie i Wschodnie. W Tatrach Zachodnich wyróżnia się sześć geomorfologicznych grup: Osobita, Siwy Wierch, Rohacze, Liptowskie Hale, Czerwone Wierchy i Liptowskie Kopy. Zaś Tatry Wschodnie składają się z dwóch części: Tatr Wysokich i Tatr Bielskich.

Najwyższą i najsłynniejszą częścią tego łańcucha górskiego są Tatry Wysokie z najwyższym szczytem - Gerlachem (Gerlachovský štít), który wznosi się na wysokość 2655 m n.p.m. Są to jedyne na Słowacji góry o charakterze alpejskim. Rozciągają się na stosunkowo niewielkim obszarze; ze swoją granią długości zaledwie 26 km i z 32 dolinami należą do najmniejszych wysokich gór świata. Swe ostre, graniaste, rzeźbione w skałach kształty zawdzięczają Tatry Wysokie lodowcom, przez które zostały uformowane przed wieloma tysiącami lat.

Spełniwszy swoje zadanie, lodowce całkowicie zniknęły i nie tworzą już naturalnej przeszkody, jaką spotkać można w dolinach Alp czy Kaukazu. W ten sposób Wysokie Tatry stały się łatwo dostępne, a człowiek uprzystępnił je jeszcze bardziej. Obecnie w dolinach wybudowane są wygodne ścieżki, przez liczne przełęcze wiodą wysokogórskie przejścia, a na dziesięć tatrzańskich szczytów prowadzą znakowane szlaki turystyczne.

Budynki znajdują się na dużych wysokościach, podobnie transport dociera wysoko: